Het jaar 2013 is voor mij een jubileum jaar, het is precies tien jaar geleden dat ik de stoute schoenen aantrok en naar de Kamer van Koophandel stapte om me in te laten schrijven als zelfstandig ondernemer.

Ik was opgewonden over deze nieuwe stap in mijn leven. Ik begon met contacten te leggen met bedrijven en organisaties. Ik werd gebeld door een schouwburg en mocht daar 3 mensen coachen en als dat goed ging zou ik meer opdrachten krijgen. De ene was te assertief  als leidinggevende, te ander juiste te weinig en een derde durfde geen beslissingen te nemen, omdat er veel geld mee gemoeid was. Men was tevreden over de resultaten en ik kreeg meer opdrachten.

Zo volgde de opdracht bij een grote woningstichting om hier de aanspreekcultuur op de kaart te zetten. Met een video-film en acteurs zijn de medewerkers geïnspireerd om hun wrevels te leren uitspreken. Dus niet via u-bochten en in de wandelgangen, maar bij de persoon bij wie het hoort.

Ook het project Onthaal bij een zorginstelling was leerzaam. Hier was het doel om de medewerkers zich te leren verplaatsen in de bewoner/cliënt. Hoe zou je de bewoner een welkom gevoel kunnen geven? Wat is daar voor nodig?

Elke dag belde ik naar bedrijven en organisaties. Veel telefoontjes leverden mij alleen gezellige gesprekken op en afwijzingen, maar ook: een directeur van een school riep hard in mijn oor: komen NU, Dat leverde het mij in de loop van de jaren veel coachingstrajecten en trainingen op.

In de afgelopen jaren heb ik zoveel geleerd: zoals iets heel eenvoudigs als de manier van ademhalen, essentieel bij het hervinden van de rust en innerlijke kracht. Ook leerde ik meer op mijn intuϊtie af  te gaan. Niet meer paniek raken wanneer iets niet direct werkt en het moment te gebruiken. Leerde ook met vallen en opstaan open te zijn over wat ik voel tijdens de trainingen en coachingsbijeenkomsten wat het zowel met mij als de deelnemer(s) doet. Ik leerde door muren van overlevingsstrategieën heen te zien en die van mijzelf ter plekke los te laten. Ik leerde zowel van de deelnemers, collega’s, coach-cliënten. Zelf volgde en volg ik trainingen, coachtrajecten en supervisiegesprekken om me te blijven ontwikkelen. Ik leerde een hoop van wat er mis ging en ook veel wat er goed ging. Steeds sneller leerde ik de kern te raken.

Enkele jaren geleden coachte ik een medewerker van een gemeente. Op aanraden van zijn arts was hij gestart met anti depressiva. Omdat hij ’s nachts niet kon slapen kreeg hij ook nog slaappillen. De man had twijfels of hij er wel goed aan deed om al deze middelen in te nemen en begon op advies van zijn werkgever ook een coachtraject. Al snel besloot hij zelf te stoppen met de medicatie omdat hij wilde weten of het kwam door de medicatie of door de manier waarop hij zichzelf ontwikkelde dat hij zich zoveel beter voelde. Na drie maanden kon hij genieten van het leven en zijn werk, nu op een nieuwe manier.

Wat mij veel opvalt is dat veel klanten uitgaan van negatieve gedachtepatronen. Wanneer je onbewust, negatief over jezelf denkt, trek je negativiteit aan. Wanneer je positief over jezelf en anderen denkt trek je positiviteit aan. Ik vond dit fenomeen zo fascinerend dat ik er een column over schreef. “De kikker en de put”. Nu vind ik het schrijven zo leuk dat ik er niet meer mee ben gestopt. Zo kunt u vanaf nu met regelmaat een nieuwe colomn van mij aantreffen op mijn website. Alles is inspiratie: van het werken met organisaties, teams en individuen, de ervaringen van mijn oude moedertje in een verzorgingshuis tot een opmerking van een vriendin…..

De kern van mijn werk bestaat voor het grootste deel uit het terugvinden van zelfvertrouwen. Mijn ervaring is dat we zoveel krachtiger, mooier en liefdevoller zijn dan we onszelf toedenken. Die ervaring wil graag doorgeven en delen,  zodat we het allemaal kunnen ervaren. Dat is mijn missie en passie voor de komende jaren.